7 مراقبه مهم‌تر از همه‌ى آنچه گفته شد اين است كه وسواسى بايد اهل « مراقبه » باشد . علماى علم اخلاق در مورد قانون « مراقبه » بسيار پافشارى دارند . و اين قانون مراقبه نه فقط براى وسواسى مفيد است ، كه براى درمان همه‌ى صفات رذيله چاره‌ساز است . اين قانون سه مرحله دارد . در ابتدا بايد با خود ، مشارطه كند ؛ يعنى هر روز صبح يكى از تعقيب‌هاى نمازش اين باشد كه با خود شرط كند كه امروز از شيطان درونش متابعت نكند و به وسوسه‌هاى آن بى اعتنا باشد . در مرحله‌ى بعد ، در طول روز مراقب خود باشد كه به شرطى كه با خود كرده ، وفادار بماند . از اين رو به قانون ، قانون « مراقبه » مىگويند ، زيرا بايد مراقب خود باشد ، آن زمانى كه وسوسه به سراغ او مىآيد ، عملًا بىاعتنا باشد . همان عملى را انجام دهد كه مرجع تقليدش مىگويد ، همان چيزى كه متعارف مردم انجام مىدهند ، نه آن چيزى كه شيطان درونش به او دستور مىدهد . البته ممكن است در طول روز بر خلاف عهدش عمل كند ، امّا توجّه داشته باشد كه سريع توبه كند و نااميد نشود و از ميدان به در نرود . بار ديگر مشارطه كند ، مقدارى خودش را ملامت كند كه چرا چنين شد ؟ و تصميم بگيرد كه دوباره آن اتّفاق نيفتد و باز تا شب مراقب خود باشد . و در مرحله‌ى آخر ، شب هنگام ، وقت خواب با خودش محاسبه كند كه زمين خورده است يا نه ؟ وسوسه به سراغش آمده و او را زمين زده يا نه . اگر زمين نخورده است ، جدّاً خدا را شاكر باشد . به سجده برود و با پروردگار عالم حرف بزند و از او تشكّر كند . ولى اگر ديد در طول روز زمين خورده ، توبه كند و نفسش را ملامت كند كه چرا شكست خورده است . و بدانيد كه اين محاسبه بسيار مؤثّر است . اسلام هم بسيار به آن سفارش